Elçilerin Meslek Hayatı ve Tebliğ

Elçilerin Meslek Hayatı ve Tebliğ

İslam inancına göre elçiler, hem insanlara rehberlik eden birer elçi hem de kendi emekleriyle geçimlerini sağlayan, alın teri döken şahsiyetlerdir. Onlar, toplumdan kopuk bir hayat sürmemiş; aksine çarşıda, pazarda, tarlada veya zanaat alanlarında yer alarak hayatın içinde aktif rol almışlardır.

Şûrâ Suresi 23. Ayetin Işığında Bir Anlayış

Elçilerin tebliğ vazifelerini yaparken dünyevi işlerle meşgul olmaları, sadece bir geçim yolu değil, aynı zamanda bir duruşun yansımasıdır. Şûrâ Suresi 23. ayet-i kerimede Yüce Allah şöyle buyurur:

“İşte bu, Allah’ın, inanıp salih ameller işleyen kullarına müjdelediği şeydir. De ki: ‘Ben buna karşılık sizden, akrabalık sevgisinden başka hiçbir ücret istemiyorum.’ Kim bir iyilik yaparsa, onun iyiliğini artırırız. Şüphesiz Allah, çok bağışlayandır, şükrün karşılığını verendir.”

Bu ayet, elçilerin tebliğ faaliyetlerini hiçbir dünyevi karşılık, makam veya maddi çıkar gözetmeden, sadece Allah rızası için yaptıklarının en net delilidir. Kendi dünyevi işlerinde çalışarak geçimlerini sağlamaları, tebliğ ettikleri dinin bir “ticaret aracı” olmadığını, aksine “gönüllü bir rehberlik” olduğunu perçinlemiştir.

Elçilerin Dünyevi Meslekleri

Elçiler, insanlığa her alanda örnek oldukları gibi, emek vererek üretme konusunda da örnek olmuşlardır. İşte bazı elçilerin meşgul oldukları meslekler:

• Hz. Âdem (a.s.): Ziraat (çiftçilik) ile uğraşmış, toprağı işleyerek geçimini sağlamıştır.
• Hz. İdris (a.s.): Terzilik (bizzat elbise diktiği rivayet edilir) ile meşgul olmuştur.
• Hz. Nuh (a.s.): Marangozluk yapmış ve gemi inşa etmiştir.
• Hz. İbrahim (a.s.): Ticaretle uğraşmıştır.
• Hz. Davud (a.s.): Demirci (zırh ustası) olarak çalışmıştır.
• Hz. Musa (a.s.): Çobanlık yapmıştır.
• Hz. Şuayb (a.s.): Hayvancılık ve ticaretle uğraşmıştır.
• Hz. Muhammed (s.a.v.): Gençliğinde çobanlık yapmış, ardından ticari faaliyetlerde bulunmuştur.

Düstur: Rızıkta İstiklal, Tebliğde İhlas

1. Tam Bir İhlas (Katıksızlık): Elçi, rızkını bizzat el emeğiyle kazandığı için tebliğ hizmeti karşılığında kimseden bir menfaat beklemez. Bu durum, davetin samimiyetini koruyan ve “ücretini sadece Allah’tan bekleyen” o yüksek ahlakın anahtarıdır.
2. Dünyayı Bir Vasıta Kılmak: Dünya işleri (sanat, ziraat, ticaret) onlar için bir amaç değil, insanlara fayda sağlayan ve tebliğ sürecini maddi kaygılardan arındıran bir vasıtadır.
3. İffet ve İzzet Duruşu: Elin emeğiyle kazanılan lokma, elçinin toplum karşısındaki duruşunu sarsılmaz kılar.
   İşte elçilerin tebliğ metodundaki esas düstur budur: Hizmette karşılıksız olmak (ihlas), geçimde ise kimseye yük olmamak (istiklal).