Tefekkür: Kalbin ve Aklın Allah’la Buluşması

Tefekkür: Kalbin ve Aklın Allah’la Buluşması

İnsan, âlemin en şerefli varlığı olarak yaratılmış; ancak bu şerefin sırrı, gözle görmekten öte, gördüklerini derinlemesine düşünmek ve onlardan Rabbini tanımaktır. İşte bu derin düşünme haline tefekkür denir. Kur’ân-ı Kerîm, defalarca insanı tefekküre davet eder ve tefekkür edenleri en hayırlı kullar arasında sayar.

En çarpıcı örneklerden biri Âl-i İmrân Suresi 191. ayettir:

الَّذِينَ يَذْكُرُونَ اللَّهَ قِيَامًا وَقُعُودًا وَعَلَىٰ جُنُوبِهِمْ وَيَتَفَكَّرُونَ فِي خَلْقِ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ رَبَّنَا مَا خَلَقْتَ هَٰذَا بَاطِلًا سُبْحَانَكَ فَقِنَا عَذَابَ النَّارِ

Meali: “Onlar ki, ayakta dururken, otururken, yanları üzerine yatarken Allah’ı zikrederler; göklerin ve yerin yaratılışı üzerinde tefekkür ederler: ‘Rabbimiz! Sen bunu boş yere yaratmadın. Seni noksan sıfatlardan tenzih ederiz. Bizi ateş azabından koru.’”

Bu ayet, tefekkürü sadece bir zihinsel egzersiz olmaktan çıkarır; onu zikir ile birleşen, gece-gündüz süren bir kulluk haline getirir. Gerçek mümin, bir çiçeğin açışında, bir bebeğin doğuşunda, gökyüzündeki kusursuz düzende Allah’ın sonsuz kudretini, hikmetini ve rahmetini görür.

Yine Fussilet Suresi 53. ayette Rabbimiz şöyle buyurur:

سَنُر۪يهِمْ اٰيَاتِنَا فِي الْاٰفَاقِ وَف۪ٓي اَنْفُسِهِمْ حَتّٰى يَتَبَيَّنَ لَهُمْ اَنَّهُ الْحَقُّۜ اَوَلَمْ يَكْفِ بِرَبِّكَ اَنَّهُ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ شَه۪يدٌ

Meali: Yakında biz onlara hem dış dünyada hem de insanların kendi iç âlemlerinde âyetlerimizi göstereceğiz; tâ ki Kur’an’ın gerçeğin tâ kendisi olduğu onlar için de gün gibi ortaya çıksın. Rabbinin her şey üzerinde şâhit olması ve her şeyin O’na işaret etmesi en büyük delil olarak yetmez mi?

Kâinat kitabı ile Kur’ân kitabı birbirini tamamlar. Tefekkür eden kişi, bu iki büyük kitabı okuyarak hakikate ulaşır.

Bir hadis-i şerifte ise ölüm ve âhiret üzerinde düşünmenin önemi şöyle ifade edilir:

“أَكْثِرُوا ذِكْرَ هَادِمِ اللَّذَّاتِ”
“Bütün zevkleri yok eden ölümü çokça hatırlayın!”

Ölümü ve kabri tefekkür etmek, dünya sevgisini azaltır, kalbi Allah’a bağlar ve insanı gafletten uyandırır.

Tefekkür aynı zamanda insanı tevazu sahibi yapar. Göklerin enginliğinde, bir arının bal üretmesindeki mucizede, kendi acizliğini fark eder ve “Subhâneke” (سُبْحَانَكَ)diyerek Rabbini tesbih eder.

Ey Rabbimizin lütfuna mazhar olan kul!
Bir an durup etrafına bak…
Bir yaprağın damarlarında akan hikmeti,
Gökyüzünün mavisinde saklı rahmeti,
Kalbindeki atışta gizli nimetleri…
Bunların hepsi “Düşünmez misiniz?”, “Akletmez misiniz?” diye sana sesleniyor.

Tefekkür et ki imanın artsın,
Tefekkür et ki kalbin huzur bulsun,
Tefekkür et ki Rabbine daha çok yaklaşasın.

“Allah’ım! Bize göklerin ve yerin yaratılışı üzerinde tefekkür edecek basiret ver. Bizi âyetlerini okuyup anlayan ve gereğini yaşayan kullarından eyle. Âmin.”