Allah’a ve Elçilere Karşı Açılan Savaşın Akıbeti ve Helak

İslam inancında Allah’ın belirlediği düzene ve O’nun mesajını insanlara ulaştıran elçilere karşı tavır almak, kişinin kendi sonunu hazırladığı en büyük cüretkârlıktır. Elçiler, Allah’ın iradesini yeryüzünde temsil ettikleri için, onlara karşı yürütülen her türlü düşmanlık, kaynağını ve sahibini reddetme anlamı taşır. Bu cüretkârlık, tarihin her döneminde toplulukların kendi sonlarını, yani helaklerini hazırlamalarına neden olmuştur.

Elçilere Karşı Duruşun İlahi Boyutu

Elçiler, Allah’ın mesajının taşıyıcılarıdır. Bu sebeple bir elçiye karşı savaş açmak, onun temsil ettiği otoriteye karşı cephe almak demektir. Kur’an-ı Kerim, bu gerçeği şu şekilde ifade eder:

“Kim elçiye itaat ederse, Allah’a itaat etmiş olur. Kim de yüz çevirirse (bilsin ki), biz seni onların üzerine koruyucu/gözetleyici olarak göndermedik.” (Nisâ Suresi, 80)

Bu ilahi düsturdan yola çıkıldığında, elçiye karşı savaşmak, Allah’ın hükümranlığına başkaldırmakla aynı neticeyi doğurur. Elçi, Allah’ın mesajının aynası olduğu için, o aynaya atılan her darbe, bizzat Allah’ın gönderdiği hakikate yöneltilmiş bir saldırıdır. Bu saldırı, neticesinde ilahi gazabı ve kaçınılmaz helakı beraberinde getirir.

Savaş Açanların Dünyevi ve Uhrevi Akıbeti: Helak

Allah’a ve elçisine karşı savaş meydanı kuranların akıbeti, Kur’an’da oldukça net bir şekilde tanımlanmıştır. Yeryüzünde bozgunculuk çıkararak ilahi iradeye karşı duranların karşılaşacağı karşılık hem dünyada bir rezillik hem de ahirette çetin bir azap olarak bildirilmiştir:
“Allah’a ve elçisine savaş açanların ve yeryüzünde bozgunculuk çıkarmaya çalışanların cezası; ancak öldürülmeleri, asılmaları yahut el ve ayaklarının çaprazlama kesilmesi ya da bulundukları yerden sürgün edilmeleridir. Bu, dünyada onlar için verilmiş bir rezilliktir. Ahirette ise onlar için büyük bir azap vardır.” (Mâide Suresi, 33)

Tarih boyunca elçilere savaş açan kavimler, bu ilahi yasadan payını almış ve inkârcı tutumları nedeniyle helak edilmişlerdir. Nuh, Hud, Salih, Lut ve Şuayb peygamberlerin kavimleri, elçilere karşı gösterdikleri direnç ve düşmanlık sonucunda dünya sahnesinden silinmişlerdir.

Hadislerdeki Uyarı: Veli Kul ve Mehdi-Mesih

Hadis literatüründe, Allah’ın değer verdiği kişilere karşı sergilenen düşmanca tutumun karşılığının, bizzat Allah tarafından muhatap alınmak olduğu vurgulanır. Kutsi bir hadiste Allah şöyle buyurur:
“Kim benim bir veli kuluma düşmanlık ederse, ben ona savaş açarım.” (Buhârî, Rikâk, 38)

Allah’ın yeryüzündeki davasını yücelten, adalet ve hakikat üzere hareket eden Mehdi-Mesih, Allah’ın seçkin ve mukarreb (yakın) veli kuludur. Bu mübarek zat, ilahi nurun temsilcisi olarak halkı hakka davet eder. Dolayısıyla, Allah’ın veli kulu olan Mehdi-Mesih’e karşı düşmanlık etmek, doğrudan Allah’ın bizzat savaş açtığı bir safta yer almak demektir. Allah’ın savaş ilan ettiği bir iradenin, kendi varlığını koruması, huzur bulması veya helakten kurtulması mümkün değildir.

Sonuç

Allah’ın gönderdiği elçilere ve onların yolundan giden veli kullara karşı açılan savaş, aslında kulun kendi yaratıcısına karşı giriştiği bir yok oluş çabasıdır. Elçiler ve Allah’ın seçkin velileri, yeryüzündeki nurun taşıyıcıları oldukları için, onlara karşı duranlar ilahi korumaya ve hakikate savaş açmış olurlar. Bu durumun neticesi ise dünyevi bir rezillik, toplumsal bir helak ve ahirette kaçınılmaz bir azapla sonuçlanan derin bir hüsrandır.