Peygamberlerin Tebliğ Yalnızlığı ve Ümmet Azlığı Hadisi

Peygamberlerin Tebliğ Yalnızlığı ve Ümmet Azlığı Hadisi

Hadis-i şerif, Abdullah b. Abbas radıyallahu anhümâ’dan rivayet edilir. Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurur:

“(Geçmiş) ümmetler bana gösterildi. Peygamber gördüm, yanlarında üç-beş kişilik küçük bir grup vardı. Peygamber gördüm, yanında bir-iki kişi bulunuyordu. Öyle peygamberler de gördüm ki, yanında hiç kimse yoktu. Bu arada önüme büyük bir kalabalık çıktı. Kendi ümmetim sandım. Bana; ‘Bunlar Mûsâ’nın ümmetidir, sen ufka bak!’ dediler. Baktım, çok büyük bir karaltı gördüm. ‘İşte bunlar senin ümmetindir. İçlerinden hesapsız ve azapsız cennete girecek yetmiş bin kişi vardır’ dediler.”

Kaynaklar:

• Sahih Buhârî, Rikâk, 50 (ve diğer yerlerde muhtasar olarak, örneğin 5705, 5752).
• Sahih Müslim, Îmân, 374 (ve ilgili rivayetler).
• Tirmizî, 2446 gibi diğer tahricler de mevcuttur.

Bu hadis, Mi’rac gecesi veya peygamberimize geçmiş ümmetlerin gösterildiği bir vizyon bağlamında nakledilir. Peygamberlerin tebliğ görevlerinin zorluğunu, bazılarının çok az takipçisi olduğunu veya hiç olmadığını vurgular. Buna rağmen her peygamber vazifesini yapmış, Allah’ın emrini tebliğ etmiştir. Hadis aynı zamanda Hz. Muhammed’in (s.a.v.) ümmetinin çokluğuna ve tevekkül ehli yetmiş bin kişinin hesapsız-azapsız cennete gireceğine işaret eder.

İnkârın Sonu (İnkâr Edenlerin Akıbeti)

Kur’ân-ı Kerim ve hadislerde inkârın (küfrün) sonu net bir şekilde belirtilir: Dünyada helâk, ahirette ise ebedî azap. Allah Teâlâ, peygamberlerini ve ayetlerini yalanlayan kavimlerin akıbetini birçok yerde örnek verir: Nuh kavmi tufanla, Âd kavmi fırtınayla, Semûd kavmi zelzeleyle, Lut kavmi taş yağmuruyla, Firavun ve adamları denizde boğulmayla helâk olmuştur. Bunlar, inkârın dünyadaki sonudur.

Ahirette ise inkâr edenler için en ağır ceza vardır. Kur’ân’da şöyle buyrulur:

• “İnkâr edenler için çetin bir azap vardır.” (Bakara, 2/104 ve benzeri ayetler).
• Ayetleri bile bile reddedenlerin amelleri boşa gider, ahirette hiçbir fayda vermez.
• Cehennem ateşi onların yegâne mekânı olur; orada ebedî kalırlar (örneğin Nisa 4/56, Teğâbun suresi gibi).

Hadisimizde de görüldüğü üzere, bazı peygamberler tebliğ ettikleri halde neredeyse hiç kimse inanmamıştır. Bu, hakikatin kabul edilmemesinin insan iradesiyle ilgili olduğunu, fakat inkârın mazeret olmadığını gösterir. Peygamber Efendimiz’in ümmeti büyük bir kalabalık olsa da, her fert imanını koruduğu sürece kurtuluşa erer. İnkâr ise, insanı hem dünyadan hem ahiretten mahrum bırakır.

Özetle: Hadis, peygamberlik vazifesinin nicelikten ziyade tebliğ ve sadakate dayandığını hatırlatır. İnkârın sonu ise hüsrandır; iman ve tevekkül ise kurtuluş ve cennettir. Bu gerçekler, müminleri imanlarını tahkim etmeye, inkârcıları ise düşünmeye davet eder.