Risale-i Nur’un Işığında Bediüzzaman Said Nursî

Risale-i Nur’un Işığında Bediüzzaman Said Nursî

20. yüzyılın en çalkantılı dönemlerinde, iman kalesinin surları sarsılırken, bir zat çıktı ve Kur’ân’ın nuruyla o surları yeniden inşa etti. Adı Bediüzzaman Said Nursî idi. “Zamanın harikası” anlamına gelen bu lakap, onun olağanüstü zekâsı, keskin ferâseti ve ilim aşkıyla daha genç yaşlarda hak edilmiş bir unvandı.

1878’de Bitlis’in Nurs köyünde doğan Said Nursî, medrese eğitimini rekor denecek bir sürede tamamlayarak 14-15 yaşlarında icâzet aldı. O dönemde “Molla Said” olarak tanınan bu genç âlim, kısa zamanda Van, Bitlis ve çevresinde ilmiyle meşhur oldu. Ancak onun asıl davası ilim tahsiliyle sınırlı kalmadı; Kur’ân’ın anlaşılması ve yaşanması üzerine yoğunlaştı. I. Dünya Savaşı’nda gönüllü alay komutanı olarak cepheye gitti, esir düştü, yaralandı… Bütün bu imtihanlar, onu “Eski Said”den “Yeni Said”e taşıyan köprüler oldu.

Yeni Said dönemi, Barla’da başlayan sürgün yıllarıyla şekillendi. Siyasetten tamamen uzaklaşan, bütün ömrünü iman kurtarma hizmetine adayan Bediüzzaman, 1920’lerin sonundan itibaren Risale-i Nur Külliyatını telif etmeye başladı. Bu külliyat, klasik tefsirlerden farklıydı: Ayetlerin manevî derinliklerini, asrın insanının aklına, kalbine ve ruhuna hitap edecek bir üslupla açığa çıkarıyordu.

Risale-i Nur’un en büyük özelliği, tevhid hakikatini kainat kitabını okuyarak ispat etmesiydi. Bir çiçeğin, bir arının, bir yıldızın dilinden Allah’ın isimlerini, kudretini, rahmetini anlatıyordu. Materyalizm ve dinsizliğin en güçlü olduğu bir çağda, akla ve ilme dayalı delillerle imanı takviye ediyor, şüpheleri izale ediyordu.

Sözler, Mektubat, Lem’alar, Şualar… Her bir risale, bir iman hazinesiydi.

• Sözler, imanın temel taşlarını döşer.
• Lem’alar, hastalık, musibet, ölüm gibi zor konuları nurlandırır.
• Şualar, en çetin şüpheleri en parlak delillerle aydınlatır.

Bediüzzaman’ın en çok vurguladığı husus şuydu: “Said yoktur, Said’in kudreti yoktur. Konuşan yalnız hakikattir, hakikat-i imaniyedir.” Kendisini hep aradan çıkardı; güzelliği, kuvveti, tesiri hep Kur’ân’a ve Risale-i Nur’a verdi. Ömrünün son 30 küsur yılını sürgün, hapis, mahkeme ve baskılarla geçirdi ama hiçbir zaman ümidini yitirmedi, hizmetten vazgeçmedi.

23 Mart 1960’ta Urfa’da vefat ettiğinde ardında milyonlarca kalpte yanan bir iman ateşi bıraktı. Bugün dünyanın dört bir yanında Risale-i Nur okunuyor, anlaşılıyor, yaşanıyor. Çünkü o eserler zamana ve mekâna bağlı değil; her asrın, her insanın ihtiyacına cevap veriyor.

Bediüzzaman Said Nursî, bir âlimden öte, bir Kur’ân hizmetkârı, bir iman mücahidiydi. Risale-i Nur ise onun en büyük mirası, çağın en parlak nur kaynağı oldu.

O nurun bir zerresi bile yeter insana… yeter ki o nuru kalbine alsın, aklına taşısın, hayatına yansıtsın.

“Ey iman edenler! Allah’tan korkun ve sadıklarla beraber olun.” (Tevbe, 119)
İşte Bediüzzaman ve Risale-i Nur, sadıkların en güzel örneklerinden biridir.