Hz. Muhammed’e (s.a.v.) Cinlerden Bir İfrit’in Saldırısı

Hz. Muhammed’e (s.a.v.) Cinlerden Bir İfrit’in Saldırısı

İslam kaynaklarında, Peygamber Efendimiz Hz. Muhammed’in (s.a.v.) cinlerle çeşitli karşılaşmaları rivayet edilir. Bunların en bilinen ve sahih hadis kitaplarında (Buhârî ve Müslim) yer alanlarından biri, namaz kılarken bir ifrit cinin ona saldırması olayıdır.

Rivayete göre Hz. Peygamber (s.a.v.) bir gece mescitte namaz kılarken, cin taifesinden habis ve güçlü bir varlık olan ifrit ansızın hücum ederek namazını bozmaya çalışmıştır. Bu ifrit, şeytanların en kurnaz, şerir ve faal olanlarından biri olarak tarif edilir.

Hadis-i şerifte Peygamber Efendimiz (s.a.v.) şöyle buyurur:

“Dün gece cin tâifesinden bir ifrit, namazımı bozdurmak için ansızın bana hücûm etti. Lâkin Allah Teâlâ (beni gâlip getirip) ona istediğimi yapmaya fırsat verdi. Onu mescidin direklerinden birine bağlayacaktım ki, sabahleyin sizler onu görürdünüz. Ancak kardeşim Süleyman’ın duasını hatırladım: ‘Yâ Rab! Bana mağfiret et ve benden sonra kimseye olmayacak bir mülkü bana bağışla!’ (Sâd Suresi, 35). Bunun üzerine onu (âciz, zelil ve hakîr bir vaziyette) geri gönderdim.”
(Buhârî, Salât 75, Enbiyâ 40; Müslim, Mesâcid 39)

Bu olayda Peygamber Efendimiz (s.a.v.), Allah’ın verdiği yetkiyle ifriti alt etmiş, hatta onu mescidin bir direğine bağlamayı düşünmüş ancak Hz. Süleyman’ın (a.s.) duasındaki tevazu ve merhamet örneğini hatırlayarak serbest bırakmıştır. Bu, hem cinlerin varlığını hem de Peygamber’in onlara karşı üstünlüğünü gösteren önemli bir mucizevi hadisedir.

Başka rivayetlerde de cinlerin Peygamber Efendimiz’e (s.a.v.) musallat olma girişimleri veya ona zarar verme çabaları geçer; ancak sahih kaynaklarda en net ve kabul gören bu ifrit olayıdır. Genellikle bu tür saldırılar, Kur’an okumak, Ayetel Kürsi, muavvizeteyn (Felak-Nâs) sureleri ve Peygamber’in öğrettiği dualarla engellenmiştir.

Bu hadis, Müslümanlara cin ve şeytan şerrinden korunmak için Kur’an’a sarılmayı, düzenli dua etmeyi ve Allah’a sığınmayı hatırlatır. Peygamber Efendimiz (s.a.v.)’in bu olaydaki tavrı, güç karşısında bile merhamet ve adaletin üstünlüğünü gösterir.